Mijn eerste (inleidende) zinnetjes ...

Na enig aandringen ben ik er alsnog in geslaagd om papa te overtuigen de computer te mogen bezigen om een digitaal dagboek bij te houden. Het is zeker niet mijn bedoeling om jullie elk moment van de dag met ‘inside’-informatie te bestoken (alhoewel sommige onder jullie dit zeker zouden willen), doch wel op geregelde tijdstippen mijn dagboek met tekst –en beeldmateriaal aan te vullen. Verder is het ook steeds wachten totdat papa, mama of mijn grote zus (Rhune) tijd hebben om mij te begeleiden bij mijn eerste kennismaking met de informaticawereld! De ervaringen van mijn grote zus met haar digitale dagboekjes zullen zeker een belangrijke meerwaarde kunnen geven aan mijn eigen dagboekje.

Mijn eerste tekenen van leven ...
Wat mijn mama en papa al een tijdje vermoedden, werd op 31 mei 2007 officieel bevestigd … ik ben (eindelijk?!) tot leven gewekt!

Ondanks het feit dat ik me de afgelopen weken, naar mijn eigen bescheiden mening, behoorlijk rustig heb gehouden, waren er voor papa (en mama) voldoende en overduidelijke signalen dat er ‘iets’ gaande was met mama. Zelfs mijn zus had deze signalen opgemerkt en … mogen ondervinden! Naast de traditionele vreemde eetgewoonten (het eten van augurken, het verplaatsen van de vaste spaghetti-dag,…), was het vooral de prikkelbaarheid van mama die opviel wanneer zus weer kattenkwaad aan het uitsteken was, haar ‘boterhammetjes met choco’ (of zoals mijn zus het zo mooi kan formuleren – ‘coco’) iets te enthousiast in haar mond wilde proppen,…

Uiteindelijk heeft de ‘predictor’ mijn aanwezigheid volledig ontmaskerd en kreeg ik de volle schuld naar mij toegeschoven van mama’s vreemde gedrag! Da's natuurlijk makkelijk ... ik kan mij nog niet eens verdedigen!

Mezelf even voorstellen ...
Mama en papa noemen mij momenteel ‘de bébie’, dit omdat mijn grote zus wat meer voeling zou krijgen met mijn aanwezigheid in de buik van mama én om mijn laatste geheimpje niet prijs te geven. Er zijn wel leukere koosnaampjes, maar in afwachting van … kan dit er wel door.
Ondertussen ben ik zo’n 20 weken oud en hou ik mij vooral bezig met eten, drinken, slapen en bewegen! Eten en drinken doe ik vooral om groot en sterk te worden! Daarnaast tracht ik veel te bewegen … papa heeft me al toegefluisterd dat dit heel gezond is en het maakt deze beperkte ruimte wat ruimer. Slapen … tja, wat doet een mens na eten, drinken en véél bewegen … slapen! Slaaaaapen …!
Ik vind het wel leuk om constant ‘onopvallend’ (eugh??!!) mee op stap te gaan met mama!

Mijn eerste weken ...
De eerste weken heb ik mij behoorlijk gedeisd kunnen houden, maar dan … heeft mijn aanwezigheid mama een beetje misselijk gemaakt! Op dat ogenblik heb ik voor de eerste maal kunnen vaststellen dat mama en papa toch vreemde mensen zijn! Enerzijds waren ze dolgelukkig, maar anderzijds was mama er echt niet goed van! Mijn aanwezigheid deed mama’s maag keren! Ik snapte er niks van! Maar ik kon daar echt niets aan doen. Mama diende veel vaker dan vroeger het toilet op te zoeken … maar voor de gevoelige lezers ga ik niet verder in op de details!

Op naar Bretagne (Carantec) ...
Op 29 juni 2007 vertrokken we met z’n vieren richting Bretagne (Carantec). Mama en papa hadden deze vakantie geboekt in februari en na een helse autotocht door (regen)weer en wind stonden we om 22u20 voor onze stacaravan in Carantec (Bretagne - Frankrijk). Gelukkig heb ik mijn eigen slaapstekje, want blijkbaar was er géén plaats voorzien voor mij! Ondanks het mindere weer was het toch een bijzonder leuke ervaring om eens 14 dagen aan één stuk samen te zijn met mama, papa en grote zus Rhune! Amaai, kan mijn zus al flink lopen en klimmen, zeg!

Het tijdstip van de reis kon niet beter vallen! Op die manier kon mijn aanwezigheid wat langer geheim gehouden worden voor de buitenwereld! Papa, maar vooral mama hoefde zich nu géén zorgen te maken om zich te verspreken!
Och, zoals bij mijn grote zus naar het schijnt het geval was waren er toch al een aantal personen op de hoogte van mijn aanwezigheid! Gezien het feit dat mama zo misselijk was en het eveneens examentijd (lang stilzitten, niets doen,…) was, kon mama niet anders dan de directeur en een aantal collega’s inlichten! Daarvoor waren ook Bart (Meert) en Joke (Gysel) al uitgebreid op de hoogte gebracht van mijn komst! Tot groot jolijt!

Eénmaal terug van reis werden dan ook mijn grootouders ingelicht. Nog groter jolijt. Hadden oma en opa toch niet net het perkje van mijn zus weggenomen, zekerst!

Mijn eerste foto ...
Op 23 juli 2007 was het eerste van een reeks bezoeken aan de gynaecologe gepland. Op basis van de echo blijkt alles OK te zijn! Ook mijn grote zus was aanwezig en die kon het onderzoek maar matig appreciëren! Ze wou het ganse dokterskabinet ondersteboven halen en papa had alle moeite van de wereld om haar dit te beletten! Met als gevolg dat papa niet veel heeft gezien van mij! Vandaar dat ik bij deze ook onderstaande echo toevoeg aan mijn blog! En wat vinden jullie van mij?

Daarnaast heb ik mama blijkbaar reeds op het verkeerde pad kunnen sturen! Je kan haar ook alles doen geloven! Mama had uitgerekend dat ik ongeveer rond 3 februari 2008 verwacht zou worden, maar dit blijkt niet correct te zijn! De "echo" voorspelde een andere geboortedatum, waardoor ik ongeveer rond 08/02/08 ter wereld zou moeten komen! De toekomst zal uitwijzen wie het bij het rechte eind zal hebben!! Papa daarentegen is héél blij … één week extra om een kamer in orde te brengen én er staat géén volleybalwedstrijd gepland dat weekend!

Papa (wééral) weg ...
Sinds 30/07/2007 is papa terug volop beginnen trainen voor het nieuwe volleybalseizoen! Ik hoor mijn zusje steeds zeggen: ‘papa weg’! De trainingen vallen, in tegenstelling tot papa had verwacht, qua intensiteit goed mee, maar papa heeft wel een pijnlijke schouder! Na 3,5 maanden zonder volleybal, blijkt die net vastgeroest te zijn! Dit zet wel een domper op papa zijn gemoed en een doktersvisite regelen schijnt niet zo evident te zijn! Alle dokters zitten met ellenlange wachtlijsten. Schandalig, maar papa probeert er het beste van te maken.

Mama wordt 30 ... dertig jaar!!!
Op 6 augustus 2007 werd mama 30, jawel je leest het goed dertig, jaar! Om dit niet zomaar te laten passeren, had papa helemaal in het geniep een verrassingsfeestje georganiseerd. Op zaterdag 4 augustus 2007 was het, tot grote opluchting van papa, dan eindelijk zover! Familie, vrienden, kennissen, collega’s van mama, … allen waren uitgenodigd voor een zomerse BBQ in het ‘Sportkaffee’ te Gistel. Mama wist niet waar ze het had en ik voelde de kriebels in haar buik. Zelfs mijn zus was wat overdonderd en dacht allicht dat dit feestje voor haar was. Het was een leuk feestje en zo heb ik de meeste mensen uit mama en papa hun vriendenkring leren kennen!
En zeggen dat papa dit allemaal in zijn eentje heeft georganiseerd! Als ik papa mag geloven is ie daar al begin juni aan begonnen! ‘Sjapo’ voor papa!

Mama telt af ... mijn eerste schooldag!
Met zo’n zomer zou je al voor minder beginnen aftellen richting het nieuwe schooljaar! Het aantal maal dat we met z’n allen naar het strand zijn geweest, kun je op één hand tellen. Gelukkig is er nog steeds mijn zusje, die het zonnetje in huis is. Binnenkort mag ik voor de eerste maal mee naar school! Vind dit toch wat spannend … mijn eerste schooldag. Mijn zus daarentegen staat weer te popelen om bij de onthaalmoeder te kunnen gaan spelen!